Didem Madak Kimdir?

 

Şair Didem Madak 8 Nisan 1970’de dünyaya geldi. Eserlerine geçmeden önce Didem Madak hakkında kısa bilgiler verelim. İlkokulu çeşitli şehirlerde okuyan şair, 13 yaşında annesini kaybetti. Liseyi İzmir’de okuyan Didem Madak sonrasında Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesinden mezun oldu. Anketörlük, tezgâhtarlık ve sekreterlik gibi işlerde çalışan şair üniversitedeyken evlendi fakat evliliği uzun sürmedi. Boşandıktan sonra maddi sıkıntılar çeken Madak, bir bodrum katında yaşamaya başladı. Didem Madak’ın ilk şiirini bu sıralarda yazdığı biliniyor. Genç yaşta annesini kaybettiği için annesine büyük özlem duyan ve zor zamanlar geçiren Madak bu dönemde çevresinden uzaklaşarak, tasavvufla ilgilendi.

 

Didem Madak şiirleri önceleri Ludingirra, Öküz ve Sombahar gibi dergilerde yayınlandı. Bunalımda olduğu dönemde kız kardeşi İnkılap Kitapevi 2000 Şiir Ödülü’nden bahsetti fakat Madak ilgilenmedi. Kendisi ilgilenmeyince kız kardeşi tüm şiirlerini topladı ve yarışmaya Grapon Kâğıtları adıyla gönderdi. Bir süre sonra yarışmayı kazandığı haberi geldi. Ödül töreni için İstanbul’a gelen Madak, burada yaşamaya başladı, yeniden evlenen şairin Füsun adında bir kız çocuğu oldu.

 

2002’de yazdığı şiir kitabı Ah'lar Ağacı ile edebiyat dünyasında ve okurlarının yüreğinde iz bırakmayı başaran Didem Madak son kitabı Pulbiber Mahallesi 2007 yılında yayımlandı. Şair, Çiçekli Şiirler Yazmak İstiyorum Bayım! isimli şiiriyle New European Poets antolojisinde Türkiye’yi temsil etti. 24 Temmuz 2001’de kolon kanseri nedeniyle hayatını kaybetti. Kızına mektubundaki son sözleri şöyleydi; ‘’ Canım kızım, cehaletimden şair oldum, Annesizlikten. Sen sakın şair olma! ‘’

 

Didem Madak Eserleri

 

Grapon Kâğıtları

Ah'lar Ağacı

Pulbiber Mahallesi

 

Didem Madak Bir Alıntı

 

‘’ İlk üç vişneyi verdiğinde bahçedeki ağaç Annem sevindiydi hatırlarım. Ah demişti. Ah! Üç küçük kırmızı dünya verilmişti sanki ona. Annem çok sevinmelerin kadınıydı. Bazen sevinince annem gibi, Rengârenk reçeller dizerim kalbimin raflarına. Annem çok sevinmelerin kadınıydı, Sıcak yemeklerin. Başına diktikleri o taş, Ne zaman dokunsam soğuktur oysa. Ben okşadığımda ama ısınır sanki biraz.