Amerikalı yazar Herman Melville, 1 Ağustos 1819’da New York’ta dünyaya geldi. İlkokul eğitimine New York’ta başlayıp, Albany’de devam etti. 1932’de babası vefat edince bir yandan okuyup bir yandan çeşitli işlerde çalışan Melville, 1838’de Lansingburgh Akademisi’nde mühendislik eğitimi aldı. Liverpool'a giden bir gemide iş bulan Melville, New York’a döndükten sonra hayatını özel ders vererek kazanmaya çalıştı. 1841’de tekrar denize dönen Melville, Acushnet adlı bir balina gemisinde işe başlayıp 18 ay çalıştı. Gördüğü kötü muamele sonucu arkadaşıyla gemiden kaçıp yamyam olarak bilinen Typee yerlilerinin arasında bir ay kadar yaşadı. Sonrasında deniz hayatına tekrar döndü fakat otuzlu yaşlarına geldiğinde Boston'a dönüp deniz seferlerine son verdi.

1846 yılında yerliler arasında geçen günlerinden ilham aldığı “Typee” ve “Omoo” isimli kitaplarıyla edebiyat dünyasına adım attı. 1850’de bahriye erlerinin zorlu hayatını anlattığı kitabı “Beyaz Ceket” (White Jacket) yayımlandı. Bu kitaplarıyla İngiltere ve Amerika’da tanınan bir yazara dönüşen Melville, 1851’de simgesel anlamlarla yüklü olan romanı “Moby Dick”i yayımladı. Okurdan beklediği ilgiyi göremeyen, olumsuz eleştiriler alan eser sonrasında yayımcısı bir sonraki romanını basmayı reddetti. Maddi sıkıntıya düşen Melville, 1866’da New York'ta gümrük müfettişi olarak işe başladığı dönemde “Pierre ya da Belirsizlikler “(Pierre; or, The Ambiguities), “Sağlam Adam” (Confidence Man) adlı kitaplarını kaleme aldı. Fakat kitapları ilgi görmeyince şiire yöneldi ve şiirlerini kendi parasıyla yayımlattı. 1888’de emekli olup “Billy udd” adlı eserini yazmaya başladı fakat yayınlatamadan 28 Eylül 1891'de kalp krizi geçirerek hayatını kaybetti.

Uzun yıllar boyunca eserleri değer görmeyen Melville, 1920’li yıllarda tekrar keşfedilip büyük yazar olarak anılmaya başlandı. Yazarın “Moby Dick” adlı eseri bugün hâlâ çok okunan klasikler arasında yer alıyor.

Tür: Roman, hikâye, şiir

Öne çıkan eserleri: Moby-Dick, Billy Budd, Kâtip Bartleby

Bir alıntı: "Sefaleti düşünmenin ya da görmenin bir noktaya kadar içimizde şefkat uyandırması hem çok doğru hem de çok korkunçtur; ama bazı özel durumlarda, o noktanın ötesine geçmez duygularımız. Bunun tek suçlusunun insan ruhunda doğuştan bulunan bencillik olduğunu düşünürseniz yanılırsınız. Bunun nedeni, aşırı ve yapısal hastalıkları iyileştirme konusunda duyulan umutsuzluktur. Duyarlı biri için, acıma ile acı çoğunlukla aynı şeydir. Ve sonunda böyle bir acımanın yardıma yeterli olmayacağı anlaşıldığında sağduyu ruhun ondan kurtulmasını ister."