Fransız yazar Honoré de Balzac (Honore Balssa), 20 Mayıs 1799’da dünyaya geldi. Vendome'da College des Oratoriens'te 6 yıl öğrenim gördü. Napolyon döneminden sonra ailesi ile Paris'e taşınan Balzac Paris’te 2 yıl daha okula gitti. 3 yıl bir avukatın yanında çalışsa da Balzac’ın küçük yaştan beri edebiyata olan eğilimi ağır bastı ve yazarlığa yöneldi. 

İlk trajedi deneme kitabı “Cromwell” 1819’da yayımlandı fakat başarı kazanamadı. Böylece yazar roman türüne yöneldi.  1822’den sonra takma adlarla cinayet, entrika, serüven romanları yazmayı denedi. Yazarlığın yanı sıra alışveriş ve yayın – basım işlerine de girdi. 1929’da "Les Chouans" (Türkçeye 1974’te “Köylü İsyanı”, 1977’de “Şu Anlar” ismiyle çevrildi) kitabıyla başarıyı yakaladı. 1829-1831 yılları arasında gazetelere yazılar yazdı. 1830-1832 yılları arasında yazdığı 6 kısa hikâyeyi 1836’da “Özel Yaşamdan Sahneler” (La Vieille Fille) kitabında bir araya getirdi. 1835-1849 yılları arasında “Sönmüş Hayaller” (Les İllusions Perdus ) adlı eseriyle okuyucuyla buluştu. Romanda gerçekçilik ve doğalcılık akımlarının yaratıcısı olarak kabul edilen yazar, 1835’te en bilinen ve klasikler arasında kabul edilen eseri “Vadideki Zambak”ı (Le Lys dans la vallée) yazdı. 1841’de “İki Yeni Gelinin Hatıraları” (Memoires des deux Jeunes Mariees) adlı kitabı üzerine çalıştı.

Honoré de Balzac, çeşitli eserlerini “İnsanlık Komedyası” (La Comedie Humaine) adlı genel bir başlıkla yayınlamaya başladı. Bu toplu eserler 1842-1848 yılları arasında 17 cilt olarak yayımlandı ve yazarın çalışmalarının devam etmesiyle sayı sayı 95 romana ulaştı. Hayatının sonuna kadar edebiyatla uğraşan yazar, 18 Ağustos 1850 yılında hayatını kaybetti. Geride bıraktığı eserleri kendisi öldükten sonra da yayımlandı.

Tür: Roman

Öne çıkan eserleri: Vandetta, Vadideki Zambak, Köylü İsyanı, Kibar Fahişelerin İhtişamı ve Sefaleti, Goriot Baba, İki Gelinin Hatıraları, Otuzundaki Kadın

Bir alıntı: “Eliyle yüreğine vurdu, “Her şey burada,” diye ekledi. “Benim canım iki kızımdadır. Onlar eğleniyorsa, mutluysa, güzel giyinmişse, halılar üstünde yürüyorsa, ben şu ya da bu kumaşı giymişim, şurada ya da burada yatmışım, bunun ne önemi var? Onların yeri sıcaksa, ben üşümem; onlar gülüyorlarsa, benim canım sıkılmaz. Kederlerim yalnız onların kederleridir.”