Frenk Havaları

Şemsi abisinin (Meryem teyzesinin kocasıydı) Reno’sunu gelin  arabası yapmıştı. Nikâhtan sonra Ayten’le binip gideceklerdi.  Hadi Ayten, o fliiri bir daha okusana, diyecekti. Yine mi, diyecekti  Ayten. Neden bu kadar acımasızsın hayata karşı? (Bana karflı,  demişti galiba.) Hayat bize acıyor mu Ayten? Hocalarımız,  babalarımız, kayınbabalarımız, hatta ilkokul öğretmenlerimiz  bize acıyor mu? En başında senin baban işte. O bile acımadı  bize. Oysa düşünebilseydi ne kadar güzel bir hikâye vardı orada. Sen onun kızı, ben de öğrencisiydim. İkimiz aynı  sınıftaydık. Sonra ben aynı zamanda onun damadı oluyordum ve o da  benim kayınpederim olmuş olacaktı… Bak, görüyorsun değil mi,  ne kadar güzel akıp gidiyor. Ama yazık ki, bu güzel hikâye  başlamadan bitti. Zaten bütün güzel hikâyeler öyle degil mi?