Güneşhamağı

"Orman, her şey aynı!" diye seslendi anneannem, sesinde hevesli bir ateş. Merdivenlerin başına gelip bana baktı. "Her şey aynı. Dün gibi."

Yosun tutmuş çaydanlıkta kaynayacak çayımız için geldik.
Yeşil tepeleri süpürüp mutfağımıza dolacak kızıl güneş için.
Deniz feneri için. Çan kulesi için.
Evimiz için. Yasımız için.
Halkımıza adalarımızdan uzakta yuva olmuş bu topraklara geldik.
Annelerimin kuşaklardır yaşadıkları bu eve.”

Mayıs Rukel’den dilin, mekânın ve kökenin izini süren, aidiyetin merhemine ve hatırlamanın dönüştürücü gücüne odaklanan, yaşamın kutsallığında ısrarcı bir ilk roman: Güneşhamağı.

Türkiye’nin Şark Okyanusu kıyısındaki Güneşhamağı; kendi dili, kadim sihirleri ve kapalı yapısıyla dışarıya kolay açılmayan bir Gemeni kasabasıdır. Orman Hardalkedi ve anneannesi Kibrit, on bir yıllık sürgünün ardından, doğanın ve gündeliğin alışıldık biçimlerde işlemediği bu kasabaya geri döner. Aile evinde nesillerdir biriken eşyalar, mektuplar ve defterler temas ettikçe genişleyen bir hafızayı açığa çıkarır.

Sürgünü bir felaket anlatısı olmanın ötesine taşıyan, yerel ve hayali kültlere yaslanmış, şiirsel bir yaz mevsimi hikâyesi anlatıyor Rukel. Hayatta kalmanın, hatırlamanın, yeniden anlam kurmanın bedellerini; toplanmış çileklerin, taze biberiyeli ekmeğin, ağaçların arasından süzülen güneş ışığının geride bıraktığı nostaljik imgede var ediyor. Okuru da güneşin himayesindeki Orman’ın macerasının bir parçası olmaya çağırıyor.