Hudayinabit Öyküler

“Babam elektriği olmayan bir köy evinde dünyaya geldi ve ben geceleri parlak ışıklı sokaklarda kayboluyo-rum. Hikâyemin bir hikâyesi var. Her şeyin gittikçe daha iyi olacağına inancım benliğime sıkı sıkıya eklem-lenmiş ise de zaman zaman her şeyin dağılıp yeniden birleştiği doğrudur.”

“İnsanca, pek insanca.” buyurdu filozof. Tesellimiz başka ne ola ki? İnsanca -yetmez- pek insanca şiirler, öyküler, filmler… Biraz okudum, biraz seyrettim, biraz hissettim, biraz yazdım. Yıldızların başka insanlarca yakılmış ateşler olduğunu düşleyen murislerim gibi... Kentten-taşradan, gerçekten-hayalden, bu dünyadan-başka dünyalardan insanlar yazdım. Çünkü günlere yaraşıyor…

Günlere yaraşıyor öykülenmek,
Kement atıp yıldızlara,
Okyanus üzeri, az şımarık…
Az şımarık, çok mecaz,
Bakın, günler öyküleniyor;
Hudâyinâbit, şair biraz.

Hepsi bu…