Platon’un Atlantis’i

Platon’un Timaios ve Kritias diyaloglarında yer alan o kısa Atlantis anlatısı, iki bin dört yüz yıldır merakı besleyen bir düğüm gibi çözülmeden duruyor. Bu çalışma, o birkaç sayfanın içine sıkışmış büyük soruları görünür kılıyor. Atlantis’in olası coğrafi karşılıkları, Ege ve Akdeniz havzasındaki arkeolojik veriler, felaket hafızasına dair yeni bilimsel bulgular dikkatle değerlendiriliyor; tarihsel bir çekirdek bulunması ihtimali romantik bir heyecanla değil, disiplinli bir sorgulamayla tartışılıyor. 

Atlantis anlatısının siyasal arka planı, Platon’un Devlet’te kurduğu ideal düzen düşüncesiyle birlikte ele alınıyor; yükseliş ile çöküş arasındaki gerilim modern siyaset felsefesinin kavramları eşliğinde yeniden düşünülüyor.    

Antik metin, bugünün siyasal tartışmalarına kadar uzanan bir düşünce hattı açıyor. Fakat Atlantis yalnızca siyasal bir alegori değil. Bu çalışma, anlatının derin yapısını kolektif bilinçdışı ve Jung’un arketip kavramları üzerinden de inceliyor. Felaket mitlerinin benzerliği, tufan hafızasının kültürler arasındaki sürekliliği, insan zihninde tekrar eden uygarlık imgeleri birlikte değerlendiriliyor. Atlantis, denizin altında değil; kolektif bilinçdışında dolaşan, her uygarlığın içine işleyen çöküş arketipinin adı olarak alınıyor. Bu kitabı elinize aldığınızda arayacağınız şey batmış bir kıta olmayacak; kendi yaşamınızdaki dengesizlikler üzerine düşünecek, içinde yaşadığınız medeniyetin en derin varoluş sorularıyla nasıl boğuştuğuna şaşkınlıkla tanıklık edeceksiniz.