Praksis Sayı: 40

Hâkim söylemlere karşı kapitalist devletin zor aygıtlarını tarihsel maddeci bir perspektifle bütünlüklü olarak ele almaya ihtiyaç duymaktayız. Örneğin, Türkiye toplumsal formasyonunda ordu ve polis başta olmak üzere farklı zor aygıtlarının hangi süreçlerle dönüşümlere uğradığı ya da bu dönüşümlerde sınıflar mücadelesinin hangi dolayımlarla içerildiği gibi bir dizi soru, kapsamlı tarihsel ve kuramsal analizler temelinde çözümlenmeyi beklemektedir.

Türkiye kapitalizmi, zor ve şiddetin farklı biçimlerinin toplumsal ilişkiler içindeki düzenleyici rolünün yeniden tanımladığı kritik bir siyasi dönemeçten geçiyor. Bu, her şeyin çok hızlı değiştiği, pek çok tarihsel olasılığın bir görünüp bir yok olduğu, travmatik olaylarla dolu bir süreç. Bu sayıyı hazırlamaya karar verdiğimizde, aklımızda, Gezi İsyanı’nda karşımıza çıkan paramiliterleşmiş polis şiddetinin hangi dinamik ve süreçlerle örgütlendiği meselesini tarihsel maddeci bir çözümlemeye tabi tutmak vardı. Temel politik kaygımız değişmese de, aradan geçen süre içinde “Gezi polisi”nin üzerinden çok su aktı. Zira Türkiye’de polis şiddetinin içinde konumlandığı zor yapılanması ve siyaset pratikleri, Diyarbakır, Suruç ve Ankara katliamlarıyla ve devletin 7 Haziran’dan sonra bölgede Cizre, Dargeçit, Lice, Nusaybin, Silopi ve Sur’da başlattığı şehir savaşlarıyla köklü bir biçimde değişti.