Yoksul Bir Tiyatroya Doğru

“Tiyatro, kostümsüz ve dekorsuz var olabilir mi? Evet, olabilir.
Tiyatro, olay örgüsüne eşlik eden müzik olmadan var olabilir mi?
Evet, olabilir. Tiyatro, ışıklandırma efektleri olmadan var olabilir mi? Kesinlikle olabilir. Tiyatro, metin olmadan olabilir mi? Tiyatro tarihi yoksul tiyatro kapak bunun olabildiğini de teyit etmektedir. Peki, tiyatro oyuncusuz var olabilir mi? İşte, tiyatro tarihinde bunu doğrulayan bir örnek bilmiyorum.
Peki, tiyatro seyircisiz var olabilir mi? En azından bir seyirci gerekir.
Öyleyse, tiyatro için elimize geriye oyuncu ile seyirci kalmaktadır.”

“Bize göre tiyatro sanatının özü, oyuncunun kişisel ve sahne tekniğidir. İnsan tiyatroda kendini tamamen, en derindeki candanlığıyla, aşka teslim edişindeki gibi güvenle vermelidir. Bu açıdan, tiyatro bir karşılaşmadan ibarettir. Kendini ifşa edimine kalkışan bir insan, deyiş yerindeyse öncelikle kendisini soyan, en şahsi halini alacak şekilde kendisini salan, dolayısıyla kendisiyle temasa geçen birisidir çünkü.”

“Tiyatro, gereklidir. Fakat kendi sınırlarının farkında olmalıdır.
Tiyatro, sinemadan daha zengin olamıyorsa, bırakın yoksul olarak kalsın. Tiyatro, televizyon kadar savurgan olamıyorsa, bırakın münzevi olarak kalsın. Tiyatro teknik bir cazibe yaratamıyorsa bütün dışsal tekniklerden vazgeçsin. Böylece bize, yoksul bir tiyatroda ‘kutsal’ bir oyuncu kalsın. Çünkü sinema ve televizyonun tiyatrodan söküp alamayacağı tek bir öğe vardır: insanın canlı organizmasının yakınlığı ve elle tutulurluğu. Bu yüzden sahneyi kaldırarak, bütün sınırları silerek, oyuncu ile seyirci arasındaki mesafeyi yok etmek gerekmektedir…”